Op glad ijs

De eerste winterse dag in het westen van het land toonde zich vanmorgen aan mij. Een dun laagje sneeuw en code oranje vanwege ijzel in het gehele land. Ik had om 9.30 uur een gesprek met een klant van Dialogisch dus de adviezen ten spijt, ik moest de deur uit. Het zweet stond in mijn handen, ik kon moeilijk het broodje opeten wat Remco voor me had gemaakt, was geïrriteerd richting onze kinderen en moest rennen naar het toilet…
Dat doet angst met mij.

Controle

Volgens mij is het in maart alweer 14 jaar geleden dat ik met een keiharde hagelbui door de plotselinge gladheid 180 graden gedraaid in de sloot belandde. Het is alweer bijna 14 jaar geleden dat ik de volledige controle over mijn auto ben kwijtgeraakt binnen een luttele seconde. Alweer 14 jaar geleden dat ik met alleen een bult op mijn hoofd uit mijn auto ben geklommen en vanaf toen niet meer wist wat ik moest doen.

Ik zie mezelf nog staan, midden in de sloot op het randje van m’n portier. Tierend dat mijn nieuwe panty totaal geruïneerd was. Totaal onbelangrijk als je enkele seconden daarvoor nog doodsangsten hebt uitgestaan. Achteraf denk ik dat ik me juist daarover vreselijk boos maakte omdat dat het enige ‘grijpbare’ leek. Het enige waar ik nog enigszins controle over kon uitoefenen na die doldwaze spin van 90km per uur die midden in een sloot naast de provinciale weg eindigde.

Angst

Dat is wat angst met me doet. Zelfs na een kleine 14 jaar. Het is een reactie van mijn lijf waar ik geen invloed over lijk te hebben. Helaas hebben we in Nederland weinig dagen om te ‘oefenen’. Mijn ervaring is namelijk wel dat het na een aantal dagen sneeuw en gladheid verminderd en dat ik weer prima zonder lichamelijke klachten de weg op ga. Maar hoelang geleden hebben we dat gehad, een paar winterse dagen achter elkaar?

Gelukkig heelt tijd ook vele wonden, en wijsheid ook. Mijn angst is verminderd nadat ik aan mezelf kon toegeven dat ik bang was, dat die ene spin mijn leven totaal heeft veranderd, in zo’n beetje alle opzichten. Niet alleen in hoe ik in het leven sta, wat ik wil en hoe maar ook mijn idee over controle. Ik, als ware controlfreak heb geleerd dat het door een vingerknip weg kan zijn. En dat maakt controle relatief. Ik voel na 14 jaar mijn lijf, mijn vluchtreactie nog steeds heel duidelijk zodra de eerste gladheid wordt voorspeld. Én ik kan relativeren en durf mijn angst onder ogen te zien en de stap naar herstel te nemen. Al zou dat nog 14 jaar duren, ik ben onderweg.

Loslaten

De omstandigheden die 14 jaar geleden na mijn ongeluk volgden hebben ervoor gezorgd dat ik zit waar ik nu zit. Mijn man, kinderen, praktijk. Indirect is dit een gevolg geweest van deze enkele seconden controleverlies. Het heeft me veel gebracht.

Mede met dit in mijn achterhoofd ben ik vanmorgen met een goed gevoel in de auto gestapt en heb ik een heel mooi klant contact gehad. Dat had ik niet willen missen. Zo zie je maar, het loslaten van een krampachtige controle veroorzaakt ruimte, ruimte voor nieuwe ervaringen. Mooi.

Misschien dat het voorlopig nog blijft vriezen en sneeuwen, daar kunnen nog veel mooie momenten uit voort komen 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *